Δάφνη Αγγελίδου

Αγγελίδου Δάφνη
© Studio Vaharidis

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962. Σπούδασε Ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1980-1986) με καθηγητές τον Γιάννη Μόραλη και τον Δημήτρη Μυταρά και Ψηφιδωτό με τον Γιάννη Κολέφα. Διδάσκει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στο τμήμα του Ψηφιδωτού από το 1987 μέχρι σήμερα. Το 1999 εκλέχτηκε Λέκτορας για το τμήμα του Ψηφιδωτού, το 2005 εκλέχτηκε Επίκουρη Καθηγήτρια της Α.Σ.Κ.Τ. και το 2013 Αναπληρώτρια Καθηγήτρια στο ίδιο τμήμα. Έργα της βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές, μουσεία και πινακοθήκες στην Ελλάδα, την Αγγλία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, στο Βέλγιο και στην Κύπρο. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

'Εργα

Ατομικές εκθέσεις

2018

Γη των ανθρώπων Aneroussa Beach Hotel Άνδρος

2017

Summer Sky Marina Keas Gallery Κέα

2013

Ψηφιδωτά του Σήμερα Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο – Καφέ Αθήνα (επιμέλεια: Ανδρέας Ιωαννίδης)

2009

Διαβάτες Γκαλερί Ζαλοκώστα 7 (Γκαλερί 7) Αθήνα

2005

Διαβάσεις Γκαλερί Ζαλοκώστα 7 (Γκαλερί 7) Αθήνα

2002

Ψηφιδωτά – Ζωγραφική Χώρος Τέχνης «24» Αθήνα

2000

Χωρογραφίες Γκαλερί Ζαλοκώστα 7 (Γκαλερί 7) Αθήνα

1996

Ενύπνιες πόλεις και παράθυρα Αίθουσα Τέχνης Τερρακόττα (Γκαλερί TinT) Θεσσαλονίκη

1996

Ενύπνιες πόλεις Γκαλερί Ζαλοκώστα 7 (Γκαλερί 7) Αθήνα

1994

Το ψυχρόν της αργύριον Χώρος Τέχνης «24» Αθήνα

1992

Καλλιτεχνικό Πνευματικό Κέντρο Ώρα Αθήνα

1988

Αίθουσα Τέχνης «αγκάθι – κartάλος» Αθήνα

1986

Αίθουσα Τέχνης «αγκάθι – κartάλος» Αθήνα

Κείμενο

Διαδρομές

Εάν κρίνουμε από την ανθρώπινη μορφή, κυρίαρχη στην παρούσα δουλειά της Δάφνης Αγγελίδου, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η καλλιτέχνιδα περνάει από μια «σχετική» αφαίρεση, κυρίαρχη στην προηγούμενη δημιουργία της, σε έναν «σχετικό» νατουραλισμό. Κατά συνέπεια, ο άνθρωπος τώρα παύει να είναι ένδειξη ανθρώπου και καθίσταται περισσότερο κυριολεξία. Από ένα αφαιρετικό διαφανές, σύμβολο, μετατρέπεται σε νατουραλιστικό συμπαγές. Δεν περιορίζεται έτσι σε ένα οπτικό ερέθισμα αλλά προστίθεται και το απτικό. Ο άνθρωπος αποκτάει σάρκα και οστά και δεν αποτελεί μόνο ένδειξη ανθρώπινης παρουσίας, η οποία στο βάθος της κρύβει την απουσία.

Ταυτόχρονα, η ομπρέλα, διαχρονικά κυρίαρχη στο έργο της Αγγελίδου, δεν καλύπτει πλέον ολόκληρο το πρόσωπο όπως συνέβαινε μέχρι τώρα και γίνεται εμφανές στα μικρά ψηφιδωτά της παρούσας έκθεσης. Παύει τώρα να υποκαθιστά το πρόσωπο εν ήδη προσωπείου και παίζει ρόλο περισσότερο προστατευτικό αφήνοντας χώρο και για την παρουσία του άλλου. Εδώ βλέπουμε συχνά ανθρώπους αγκαλιασμένους κάτω από την ίδια ομπρέλα. Θα έλεγα μάλιστα, ότι ο ρόλος της δεν είναι μόνο προστατευτικός αλλά συμβάλλει και στην αποκάλυψη του προσώπου το οποίο συγκάλυπτε μέχρι τώρα, κάτι που ενισχύεται και από το γεγονός ότι τη συναντάμε πλέον και πεταμένη στο έδαφος.

Έτσι ο άνθρωπος μπορεί να βλέπει γύρω του και να προσανατολίζεται: ποικίλες ανθρώπινες μορφές, σε διάφορους συνδυασμούς, κινούνται προς κάθε κατεύθυνση. Αυτό το γεγονός συνιστά και τη διαφορά με την προηγούμενη δουλειά της καλλιτέχνιδας, δηλαδή η εμφανής παρουσία του άλλου. Όχι δε φαντασιακή μορφή –αφαιρετική και σχηματοποιημένη– αλλά περισσότερο ως πραγματική – σαρκωμένη και τρισδιάστατη.

Όπως σε ολόκληρη τη δουλειά της Αγγελίδου, έτσι και εδώ υφέρπει ένα αίσθημα μοναχικότητας, ιδιαίτερα στις μεμονωμένες φιγούρες, καθώς επίσης και ένα αίσθημα αναμονής. Με μία όμως ουσιαστική διαφορά. Μέχρι τώρα η ανθρώπινη μορφή (βλ. μικρά ψηφιδωτά με λευκό φόντο) με το να εμφανίζεται περισσότερο αφαιρετική, σχηματοποιημένη και με καλυμμένο από την ομπρέλα πρόσωπο, παρουσιάζει τον άνθρωπο να βρίσκεται σε αναμονή του εαυτού του. Τώρα, η ανθρώπινη μορφή, τρισδιάστατη, σάρκινη και με ακάλυπτο πρόσωπο, υποβάλλει την αίσθηση της αναμονής του άλλου, στον βαθμό που ο εαυτός έχει πραγματωθεί.

Η Αγγελίδου υπονοεί συνέχεια με τη δουλειά της την πολυμορφία των ανθρώπινων διαδρομών, εξωτερικών και εσωτερικών, όπου ελλοχεύει όμως, πότε έκδηλα και πότε άδηλα, η αναγκαιότητα της συνάντησης με τον άλλον, ο οποίος κάνει αισθητή πλέον την παρουσία του.

Για άλλη μια φορά η καλλιτέχνιδα προβληματίζεται πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση των καιρών μας.

 

Αντρέας Ιωαννίδης
Ιστορικός Τέχνης
Αναπληρωτής Καθηγητής της Α.Σ.Κ.Τ.