Καλλιόπη Ασαργιωτάκη

Ασαργιωτάκη Καλλιόπη
© Papadakis Press

Γεννήθηκε στην Ιεράπετρα της Κρήτης το 1959. Σπούδασε Ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητές τον Γιώργο Μαυροΐδη και τον Ηλία Δεκουλάκο ως υπότροφος του Ι.Κ.Υ. (1979-1983). Συνέχισε τις σπουδές της στην École nationale supérieure des Beaux-Arts του Παρισιού (1985-1986) με καθηγητή τον Vladimir Veličković, ως υπότροφος της γαλλικής κυβέρνησης (CROUS). Έχει εικονογραφήσει τα βιβλία «Στη ροή του ποταμού» (Στέλιος Σκοπελίτης, 1995), «Άσεμνες ιστορίες» (συλλογικό, 1997) και «Το τσίμπημα της σφήκας» (Μάρω Λοΐζου, 2007). Έργα της ανήκουν σε σημαντικές ιδιωτικές συλλογές και εικαστικά ιδρύματα εντός και εκτός Ελλάδος. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

'Εργα

Ατομικές εκθέσεις

2017

Desert Rose Γκαλερί Σκουφά Αθήνα

2010

Μεταγραφή Thanassis Frissiras Gallery Αθήνα

2007

Ήταν καλοκαίρι του ’92 Thanassis Frissiras Gallery Αθήνα

2002

Έγκοιλον Galerie 3 Αθήνα

1999

Ερωτοπία Galerie 3 Αθήνα

1996

Ο κήπος του καθενός Galerie 3 Αθήνα

1995

Πορτρέτα Χώρος Τέχνης «24» Αθήνα

1995

Γυμνό Αίθουσα Τέχνης Τερρακόττα (Γκαλερί TinT) Θεσσαλονίκη

1993

Πρόσωπο – Προσωπείο Galerie 3 Αθήνα

1993

Πορτρέτα Πολιτιστικό Κέντρο Καλαμάτα

1989

Πορτρέτα Καλλιτεχνικό Πνευματικό Κέντρο Ώρα Αθήνα

Κείμενο

Αγκαλιάζοντας την ύπαρξη

Η ζωγραφική της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη

Ζωγράφο των αισθήσεων και της συναισθηματικής έντασης λογάριαζα την Καλλιόπη Ασαργιωτάκη έως πριν από μερικά χρόνια. Αγαπούσε τις ελαφριές ύλες, τα απωανατολίτικα χαρτιά, η γραμμή της ήταν ρευστή εξπρεσιονιστική, τα χρώματά της αραιά, διακριτικά. Πριν από τέσσερα χρόνια όμως είδα με ευχάριστη έκπληξη και την άλλη όψη. Την είδα να εξελίσσεται μορφολογικά, αλλά και να μετατοπίζει την αφήγησή της, από το ερωτικό σμίξιμο, προς τον έναν άνθρωπο, υπέρφυλη βιτρουβιανή φιγούρα, που λάμπει σαν αναγεννημένος.

Ο εξπρεσιονισμός φαινόταν να υποχωρεί εδώ κι εκεί, προς όφελος μιας λεπτολόγου αναπαράστασης. Όμως ο ζωγραφισμένος άνθρωπος της Ασαργιωτάκη δεν είναι μίμησις του πραγματικού, είναι ακτινοβόλο πλάσμα, έρχεται προς το φως και εκπέμπει φως, είναι εικόνισμα αναγέννησης. Και μαζί είναι υπαρξιακή αναζήτηση, εικονισμένη ένταση και ανασκαφή.

Στο σύνολο των σχεδίων που παρουσιάζεται εδώ έχουμε και τις δύο γραφές, και τις δύο προσεγγίσεις: τον εξπρεσιονισμό των αισθήσεων και των αγκαλιασμάτων, μια πυκνή ερωτογραφία, και την αυστηρή, τεταμένη εικόνιση της μεμονωμένης ανθρώπινης μορφής. Παντού ξεχωρίζει η λεπτή και επίμονη γραμμή της ζωγράφου: το μελάνι οργανώνεται σε αφήγημα με μια επίπονη στιγμογραφία, κουκίδα-κουκίδα, γραμμή-γραμμή, με αφανή μόχθο, με μαστορική λεπτομέρεια που υποχωρεί και σβήνει, για να αναδειχθεί η εντύπωση και η απόκοσμη αύρα του ανθρώπινου προσώπου.

Είναι καθαρή ζωγραφική, αφηγηματική και μεταφυσική μαζί, ένα μοναδικό μείγμα που δύσκολα περιγράφεται με λόγια.

 

Νίκος Γ. Ξυδάκης
* Από τον κατάλογο της έκθεσης «Έγκοιλον» της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη, Galerie 3, Αθήνα, 2002.